40 jaar later
Het is al lang geleden dat ik nog eens een column schreef. Té lang, want ik word er nog regelmatig op aangesproken om het toch nog eens te doen. Wel nu, als we het vandaag niet doen, dan doen we het nooit meer.
Het is 06.50 u wanneer mijn kippen Jacqueline, Julia en probleemkip (maar intussen voor de 59e keer opnieuw levend) Simonne de loftrompet afsteken en mij uit bed kakelen. Een voorteken denk ik want vanavond gaan ze halfweg de partij Spanje – België op stok. Ik sta op, nog niet wakker (neen, het gaat niet over het liedje ‘Eén kopje koffie’ van VOF de Kunst) en ga hen trakteren op salade en graan. Vervolgens kruip ik nog even terug in bed.
Anderhalf uur later word ik wakker en denk ik: ‘dit is de dag’. Een blik op de smartphone leert me dat Koning Filip op bezoek was bij de Rode Duivels. Ik ben niet echt koningsgezind, maar een land zonder koning vind ik vreemd en Filip doet dat goed. Zijn dochter Elisabeth gaat het in mijn ogen nog beter doen. Ik hoop dat me, samen met vrienden en familie, nog een lang leven gegund is.
Ik lees de krant, krijg opnieuw kippenvel en denk aan 40 jaar geleden. 40 jaar geleden … onwaarschijnlijk wat er toen gebeurde. Maar laat me eerst een inleiding geven. In aanloop van het WK 86 in Mexico spelen we kwalificaties en zitten we in een groep met Polen, Griekenland en fokking Albanië. We winnen thuis tegen dat nietige Albanië, maar gaan daar met 2 – 0 verliezen. Uiteindelijk worden we tweede in onze groep na Polen en moeten we barrages spelen tegen Nederland. Daar begint de glorietocht wanneer Georges Grun de Belgen naar de wereldbeker kopt en Leo Beenhakker (God hebben zijn ziel) in de catacomben van het De Kuip afdruipt.
In 1986 zit ik samen met Erik Boeur (geen grap, Boeur en Dupain zaten naast elkaar) en onder andere Anja en Anja, Annick, Petra, Christine en ik denk Carla in de klas. Ik studeer af dat jaar, normaal gezien toch want ik heb moet een inspanning doen voor fysica en scheikunde en mevrouw Joris, ook gevreesd van Wiskunde, was nu niet meteen gekend voor haar makkelijkste toetsen en/of examens. En het is het WK begot. We verliezen de openingsmatch van het thuisland, winnen dan tegen Irak om vervolgens gelijk te spelen tegen de ‘slachters’ van Paraguay. Maar we gaan door en spelen tegen de Sovjet-Unie. Voor de jongeren onder ons: de USSR oftewel nu Rusland. Ik mag die match niet volgen omdat het midden in de nacht is … en dus ga ik slapen. België wint die match met 3 – 4.
Eén week later, 22 juni 1986 om 02.00 u spelen we tegen Spanje. Ik ben niet te houden en ga naar mijn stamcafé, goed wetende dat ik daags nadien punten moet ophalen voor … fysica en scheidkunde. Ik spring op mijn Camino (mobilette) en vlam naar mijn stamcafé bij Sies waar Albert (Bère) en Hélène (Lean) het café uitbaten. Met zijn allen volgen we de match. Vic, de papa van Lean, is er ook bij net als dochter Anja en zoon Jossy en de rest van de familie. Bère en Lean tappen alsof hun leven ervan afhangt, wij supporteren op dezelfde manier. Wanneer Jos Valley voor de 45e keer zegt dat we het niet gaan redden besluiten we gezamenlijk om hem buiten te zetten. Hij mag de match volgen via de grote venster en mag daar mokken zoveel hij wil.
Ceulemans brengt de Belgen op voorsprong, maar de Spanjaarden komen langszij. Verlengingen brengen geen zoden aan de dijk en dus worden het strafschoppen. Leo Vanderelst trapt ons uiteindelijk naar de voetbalhemel. Het bier komt plots van alle kanten en voor we het goed en wel beseffen vormt zich een autokaravaan (drinken en rijden was toen heel normaal #foei) en rijden we een rondje rond Heks. Ik lig vooraan op een motorkap te roepen alsof mijn leven ervan afhangt. Om 06.00 u kom ik thuis. Mijn papa is nog wakker en maakt er mij attent op dat ik drie uur later twee belangrijke examens heb. Hij doet dat in zijn eigen, rustige stijl. Drie uur later zit ik op de schoolbanken, maak ik twee fantastische examens en studeer ik af. De Belgen spelen in de halve finales tegen Argentinië en gaan eruit. Maar wat een tornooi hebben wij gespeeld.
40 jaar later organiseert zoonlief Jossy in zijn Heere van Heers een voetbalavond. De appel valt niet ver van de boom. Ik ben er al enkele keren gaan kijken, maar vanavond zal ik er niet zijn en vier ik de verjaardag van ‘de Burgemeester’, onze buurman Billy. Eerder deze week was ik er wel en beleefde opnieuw de herinneringen van weleer. Bère is intussen al jaren overleden. Het was de meest fantastische cafébaas ooit. Bère was ook een topmecanicien en sleutelde af en toe aan de auto’s van de klanten. Hij is zelfs ook dé topmecanicien van Freddy Loix geweest toen ik nog rally’s reed aan zijn zijde. Toch zal Bère er vanavond op de één of andere manier bij zijn. Lean zal vanavond wél aanwezig zijn bij Jossy, ook wel De Witte genoemd.
Wel Jossy, als ze winnen … dan maken we er volgende week dinsdag een topavond van en probeer ik Georges Leekens, mister 90%, naar de Heere van Heers te krijgen. Beloofd.
Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht oftewel …
Voor Rudi, Lukaku en voor Kevin
Voor Bère, voor Lean en voor Leo